DEHP’ li bir çocuk kendi içinde hissettiği zor duygular, bu duyguların yansıttığı uyumsuz davranışlar aileyi de oldukça hırpalar.
Aile artık şu sözleri üzülerek söylüyor.
– Dayanamıyorum böyle bir çocuk olacağını bilseydim doğurmazdım
– Hem kendimi hem de çocuğu öldüreceğim bir gün
– Cinnet geçirmenin eşiğindeyim
– Hayattan soğudum
– Hiçbir şeyden zevk alamıyorum
– Ne zamana kadar böyle devam edecek
…………… gibi birçok “ÇARESİZ” olduğunu düşünen ebeveynler ile çalışıyorum.
Ebeveynler genelde “Bu Çocuk Kime Çekti” böyle. Annesi babası sorumluluk sahibi, temiz, düzenli, sosyal anlamda uyumlu bireyler. Bu çocuk kime çekti.
Tüm bu söylemler aile içi iletişim şiddeti yaşayabiliyor. Bu yaşanan fiziksel- duygusal- psikolojik şiddet ailenin sevgi deposunu tüketiyor. Yaşamı anlamsızlaştırıyor. Gelişimi engelliyor. Değişimi imkansız kılıyor. İnsanın “KENDİNİ GERÇEKLEŞTİRME” basamağı her geçen gün imkansız gibi göründüğünde birçok hastalıklara da davetiye çıkartabiliyoruz.
Oysaki insan değişen, gelişen, dönüşen bir varlık.
Ve seanslarda görünmeyenin ötesinde bulunan gerçeklerle yüzleştiklerinde “EVET BİZE ÇEKMİŞ” diyebiliyorlar. Çocuklarını toplumsal yargılarla değil daha içsel bir gerçeklik ile gördüklerinde ve tanıştıklarında yeni bir değişim kapısı açılıyor ebeveynlere…
